martes, 3 de marzo de 2015

8 de marzo, DIA DE LA MUJER TRABAJADORA y los juguetes unisex.

  En esta ocasión queremos contaros que  como se acercaba el DIA DE LA MUJER TRABAJADORA, la profe llegó a clase y nos puso un vídeo sobre la creadora del juguete Goldie Blox en el que se hablaba de los diferentes juguetes que se regalan a niños y niñas y que puede tener relación con sus posibles trabajos en el futuro.





    Cuando el año pasado comenzamos a trabajar con robótica y buscamos juguetes robóticos nos dimos cuenta de que esos juguetes estaban en la sección de niños. Recordando esto y tras ver el vídeo buscamos información sobre datos de mujeres en profesiones científicas, y encontramos esto:



Buscando estos datos nos encontramos también con varias noticias sobre el tema , si os interesa podéis echar un vistazo en:  

  En nuestras casas buscamos aplicaciones y webs sobre juegos que valiesen para niños y niñas, cada uno con lo que tenía, tabletas, móviles, ordenadores, etc y las reunimos en clase ( Apps: Maze Puzzle, Building Bloxx, Labyrinth, Bobbin 3D, Tower blox, Labyrinth Pro, Twisty Plan, Manic Mechanics Lite, Building Game,Webs: el pulpo perdido en www.pequejuegos.com, Av. Robótica en www.vivajuegos.com).

 Y  Mario  trajo esta curiosidad, otra prueba de juegos diferenciados para niños y niñas







  Probamos los juegos en clase y decidimos hacer de "padrinos" de los niños de segundo, enseñándoles esos juegos y jugando con ellos.

    La profe nos grabó en el proceso y acabamos de montar este vídeo que compartimos encantados, poniendo nuestro granito de arena para la igualdad de oportunadades entre hombres y mujeres.




Súperclase y #8mRobotico from Miriam Leirós on Vimeo.

miércoles, 25 de febrero de 2015

ROSALÍA DE CASTRO

  Onte cumprianse 178 anos do nacemento da poetisa Rosalía de Castro, por iso imos falar dela:


                                 
             ROSALÍA DE CASTRO


  

. ( Santiago de Compostela 24 de febreiro de1837 – Padrón 15 de xulio de 1885. )

Rosalía de Castro foi unha poetisa e novelista española
que escribiu tanto en galego como en castelán .
Rosalía é una das figuras emblemáticas do
Rexurdimento galego ” .
Rosalía foi unha asidua cultivadora da prosa , sobresaliu
no campo da poesía a través da creación das súas obras
clave :
Cantares galegos , Follas novas e En las orillas del Sar.
Os últimos anos da vida de Rosalía transcurriron na comarca de Padrón . Tras tres días de agonía por culpa do seu cancro de útero faleceu o 15 de xulio do 1885 . 


    Unha das súas poesías máis sonadas é  ``adios ríos adios fontes´´:


 Adiós ríos adiós fontes 
  Adios, ríos; adios, fontes;

adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,

prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,

muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras
da igrexiña do lugar,

amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adios, para sempre adios!

¡Adios groria! ¡Adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...

Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.

Téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei,
fogueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.


Adios, adios, que me vou,


herbiñas do camposanto,

donde meu pai se enterrou,

herbiñas que biquei tanto,

terriña que nos criou.

Adios Virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.

Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.

Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo...
Miña terra, ¡adios!, ¡adios!

¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.

Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!, ¡meu lar!




DEIXÁMOSVOS COA VERSIÓN MUSICADA DE AMANCIO PRADA:






martes, 25 de noviembre de 2014

micropoesía para el 25N

     Hoy nuestra profe en clase nos habló sobre la "  MICROPOESÍA"
     No sabiamos lo que era la " MICROPOESÍA"  pero nos explicó que son
     poesias de dos versos  o formas simples y que lo importante es el mensaje.
    A continuación nos enseñó la micropoesía de " BOA MISTURA " (@boamistura),se trata de que el grupo de artistas cuyo último trabajo consistió en  escribir en los pasos de peatones de Madrid unas
   micropoesias, nos parecieron muy chulas.











         Luego nos enseñó las micropoesías que hay en los muros de algunos países, todas firmadas como ACCIÓN POÉTICA.



                                                     



    
        Después de ver varias micropoesías nuestra profe nos propuso hacer varias
        micropoesías contra la violencía de género , para inspirarnos nos dió una 
        hoja con palabras para que nos resultara más  fácil hacerlas .

 
                                




En estas imágenes estamos haciendo micropoesía.







Aquí teneis el resultado de nuestras microopoesías:




                        Micropoesia de la súperclase para el 25 N from Miriam Leirós on Vimeo.



Hoy 25 de noviembre, DIA CONTRA LA VIOLENCIA DE GÉNERO,fuimos ha hacer una cadena humana con una gran pancarta,  allí  aprovechamos la ocasión para leer nuestras microopoesías.




Esperamos que os haya gustado este post!


CON ESTE TRABAJO HEMOS GANADO EL PREMIO DE NARRATIVAS AUDIVISUALES , Y NOS MENCIONAN EN EL PORTAL GALLEGO DE EDUCACIÓN, PODÉIS VERLO AQUÍ


martes, 28 de octubre de 2014

CELSO EMILIO FERREIRO E MARIA SOLIÑA


   O seguinte poeta galego que queremos nombrar é CELSO EMILIO FERREIRO (Celanova 1912, Vigo 1979) un escritor e político que pertencía a unha familia acomodada campesiña galeguista.
   Dentro da súa obra escollemos "María Soliña" a quen Celso Emilio adicoulle un poema.
   María Soliña era unha muller de Cangas que perdeu o seu marido e irmán cando os piratas turcos-berberiscos atacaron a Ría de Vigo.  María quedou moi apenada e todas as noites paseaba pola praia de Cangas.
    María Soliña posuía moitos benes que lle quedaran do seu marido e mesmo posuía "dereitos de presentación", que eran dereitos que lle permitían gañar un 10 por cento do que a igrexa gañara, neste caso unha das igrexas era a de Aldán. Isto a converteu nun obxectivo da Santa Inquisición que ao acusala de bruxería podería quedarse con todas as súas posesións. E así foi a Santa Inquisición acusouna de  bruxa por vagar soa pola noite na praia.

Deixamosvos o poema que Celso Emilio lle dedicou.
 
María Soliña. (Celso Emilio Ferreiro)

Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemía:
ai, que soliña quedache,
María Soliña.
Nos areales de Cangas,
Muros de noite se erguían:
Ai, que soliña quedache,
María Soliña.
As ondas do mar de Cangas
acedos ecos traguían:
ai, que soliña quedache,
María Soliña.
As gueivotas sobre Cangas
soños de medo tecían:
ai, que soliña quedache,
María Soliña.
Baixo os tellados de Cangas
anda un terror de agua fría:
ai, que soliña quedache,
María Soliña.


Por último, unha versión musicada do poema feita polo grupo galego LUÁR NA LUBRE.

jueves, 9 de octubre de 2014

Alvaro Cunqueiro, e versión de cantantes de onte e de hoxe

 Xa estamos no novo curso e adicamos esta nova entrada a Álvaro Cunqueiro, non será o único autor galego ao que lle dedicaremos un post, pois temos pensado adicarlle especial atención a nosa cultura este ano.


ÁLVARO CUNQUEIRO
  
-Biografía: naceu  en Mondoñedo en 1911 e morreu en Vigo en 1981, foi xornalista, traductor , autor de libros de cociña e tamén de importantes obras literarias: en poesía (Mar ao norde, Cantiga nova que se chama Riveira), en teatro (O incerto señor Don Hamlet  , Príncipe de Dinamarca) e en narrativa ( Merlín e familia, As crónicas do sochantre, Se o vello Simbad volvese as illas, Escola de menciñeiros,...)


 Para este post seleccionamos a poesía " No niño novo do vento":

No niño novo do vento. Álvaro Cunqueiro

No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

CUNQUEIRO, Álvaro, Cantiga nova que se chama Riveira, en Obra en galego completa, Vigo, Ed. Galaxia, 1980.
   Queremos mostrarvos tamén dúas cancións feitas sobre esta poesía, por un lado a creada hai anos por Amancio Prada e por outra banda a versión feita por Xoél López.
  Gústanos moito a idea de que Xoél López versionara a canción posto que iso implica un interese de artistas xóvenes sobre a nosa cultura, e é un xeito de que non sexa esquecida, ademáis ao versinala de forma moderna resulta máis atractiva para nos, que xa nos aprendimos a poesía oindo a canción.

   Versión de Amancio Prada


         Versión de Xoél López

lunes, 26 de mayo de 2014

A SUPERCLASE VAI AO FESTIVAL DE CANS

 o mércores 21 de mayo de 2014 fomos ao festival de Cans.Cando chegamos a Cans vimos un can amarelo en cada casa e iso chamounos a atención moito, aínda que xa sabiamos que a mascota do festival era ese can.
Nese festival explicáronos  como preparaban  o festival .O festival dura 5 días e cada ano actores famosos o visitan.
No festival fomos a un garaxe onde empezou toda a explicación,viu  home que fixo unha película chamada  MEÑIQUE ese home explico como a fixo , os procesos do cine de animación  e ensinounos o  trailer.
Tamen miramos uunha curta  moir premiada e que nos gustou moitísimo,"FLORES PARA AMALIA",tratábase de  un anciano  e a sua esposa escaparon dunha residencia . O home so quería cumplir o soño da sua muller: poder mirar o mar.
Despois salimos de ali e fomos a dar unha volta polos diferentes galpóns onde se fan as proxeccións ainda que a chuvía non nos da deixou moito tempo de disfrute.
 Como anécdota mencioar que a TVG estaba por alí e entrevistou a tres da nosa clase que aproveitaron para amosar todo o que sabemos de cine  (jejeje), ahí vos deixamos o vídeo.
  

lunes, 5 de mayo de 2014

TOLETIS, UN LIBRO FANTÁSTICO

                                                         TOLETIS
 Un día nuestra profe nos habló sobre un libro llamado"TOLETIS"  nos propuso la idea de trabajar con él porque era un libro con mucha relación con la  Naturaleza  y como tenemos nuestro proyecto PLASTICOFF   nos encantó la idea y nos pusimos a ello.
Unos días después Rafa Ruíz nos mandó por correo unos libros de Toletis para leer en clase .
Cuando lo empezamos a leer pensamos que no trataba de nada  en concreto pero a los pocos días nos dimos cuenta de que además de la Naturaleza   trataba sobre  ecología .
El libro trata sobre 3 niños  que les qusta mucho la Naturaleza ,y en cada capítulo lo vemos con sus aventuras . siempre muy graciosas y a la vez muy sensibles.

LOS PERSONAJES SON: Toletis,Claudia,Tutankamon,Amenofis,la tía Josefina ,el lian ,Matías, Sara, Ra, Patricia, Nino y Nina, Carlos Emilio Baltasar(Aáá)....

En un capítulo hablan del idioma que se inventó la tía Josefina el lenguage chichirimuchi.Y aToletis le hace mucha gracia,  luego aparecen los manzanos de Ra(el abuelo de Toletis) 


En otro capítulo salen las cabritillas del reloj de la abuela Úrsula .





y cuando llegaba el invierno Toletis Tutankamon y Claudia vistieron los arboles con calcetines viejos.




y luego está nuestro querido Amenofis...

ESPERAMOS QUE A LOS FUTUROS LECTORES DE TOLETIS LES GUSTE EL LIBRO Y QUE APRENDAN A CUIDAR EL MEDIO AMBIENTE,  TANTO COMO NOS HA GUSTADO A NOSOTROS.

OS DEJAMOS UN VÍDEO CON ALGUNOS TRABAJOS DE ILUSTRACIÓN QUE HICIMOS EN CLASE.
                   





9 DE MAYO DE 2014 : NOS VISITA  RAFA RUIZ!!!!
    No podéis imaginar la emoción que tuvimos cuando Rafa Ruíz nos visitó. Nos habló de como escribió Toletis, de como se inspiró, pudimos hablar con él y hacerle infinidad de preguntas,lo único que faltó fue ....tiempo!



viernes, 11 de abril de 2014

Visita a la plaza de abastos


                                                                                

Una visita al mercado
Ayer fuímos de excursión a Porriño, más concretamente a la plaza de abastos, donde visitamos los diferentes puestos que allí había. Una señora del ayuntamiento nos explicó cómo era la plaza antiguamente, el porqué separar los puestos de pescado y carne de los de verduras, frutas y legumbres; porque había que respetar la higiene y muchas cosas más.


Empezaré describiendo que había en el segundo piso. Aunque es un mercado de alimentos, en este segundo piso nos encontramos con una peluquería, un salón de manicura, una floristería… 

La primera planta estaba dividida en dos partes: por una parte las frutas, verduras y legumbres, y por otra parte la carne y el pescado (antiguamente este mercado se dividía en dos edificios separados)

Un señor nos explicó que todos los productos estaban etiquetados, que en la etiqueta lo ponía todo y que la fecha de caducidad, no era exacta; era aproximada .Así deducían la fecha de caducidad: primero ponían un producto en observación y cada más o menos 5 días lo iban controlando. El día de inspección que lo encontraban en mal estado, ponían la fecha de caducidad; lo que tardó desde que se pusieron en observación, hasta que se encontró con mal aspecto, menos unos días de antelación para estar seguros de que el cliente que consume el producto, lo consuma en un estado óptimo.
                          
 

También aprendí algo un poco gracioso, que era que si alimentabas a las gallinas con trigo te salían los huevos blancos, si las alimentabas con maíz te salían huevos amarillos y si les dabas pan mojado en vino salían morados, pero todos con el mismo sabor.

La estructura del edificio no era igual a las actuales porque ¡Se había construido en 1907! El edificio actual de 1972, tiene cadenas de hierro que sujetan el techo al edificio y que hacían que el techo junto con la gran tienda se acostumbrara al movimiento de la construcción por el viento.

Al final de todo nos dirigimos a la churrería entre la salida y el puesto de bacalao; todo dentro de la plaza, donde nos dieron churros y una bolsa que contenía una manzana y una pera.              
                          

                           
El final de la excursión fue el regreso a cole andando, por el mismo camino que habíamos hecho para llegar a esta curiosa plaza de abastos de Porriño.